De moederwond

//De moederwond

De moederwond

Het helen van de moederwond

Een uitspraak die we vaak tegen komen is de noodzaak om als vrouwen te empoweren.
Wat velen zich niet realiseren is dat – om daar te komen – het belangrijkste probleem gelegen is in de moederwond.
Moeilijkheden en uitdagingen tussen moeders en dochters zijn al eeuwenlang en wijdverbreid dezelfde, maar worden maar zelden openlijk besproken. Het taboe om te praten over de pijn van de moederwond blijft vaak verborgen in de schaduw. Wanneer ze geen aandacht krijgt blijven onuitgesproken gedachten doorwoekeren tot in lengte van dagen met invloed op de levens van generaties erna.

Bethany Webster (www.womboflight.com)
schreef het beste stuk over dit moeilijke thema
dat ik tot nu toe gelezen heb.
Je vindt hier een vrije vertaling daarvan.

Maar, wat is die moederwond precies…?

De moederwond is een diepgevoelde pijn die generaties lang werd doorgegeven in patriarchale culturen. De pijn heeft zich verankerd in overlevingsmechanismen, waardoor deze steeds opnieuw verweven wordt.
De moederwond bevat de pijn van:

  • Vergelijking: de gedachte niet genoeg en niet goed genoeg te zijn
  • Schaamte: een consistent achtergrondgevoel dat er iets met je mis is
  • Dimmen en dempen: klein om bemind te worden en erbij te horen
  • Aanhoudend gevoel van schuld; waardoor je niet meer vraagt dan je al hebt

De moeder wond kan zich manifesteren als

  • Niet volledig jezelf zijn, omdat je niet wilt dat anderen zich bedreigd voelen
  • Een hoge tolerantiegrens voor slechte behandeling door anderen
  • Gemakkelijk zorg dragen anderen vooral bij emotionele problemen
  • Een competitiegevoel met andere vrouwen
  • Zelfsabotage
  • Rigiditeit en dominantie
  • Aandoeningen zoals eetstoornissen, depressie en verslaving

In onze patriarchale (door mannen gedomineerde) cultuur zijn vrouwen geconditioneerd te denken over zichzelf als ‘minder’ en ‘on-waardig’. Dit is geïnternaliseerd en in talloze generaties doorgegeven van moeder op dochter.

Het dilemma van vrouwelijke onderdrukking

 

Wanneer een dochter onbewuste overtuigingen van haar moeder internaliseert, heeft ze wel de goedkeuring van haar moeder, maar verraadt ze op een bepaalde manier zichzelf en haar potentieel.

Echter, als ze niet de onbewuste overtuigingen van haar moeder internaliseert als haar eigen beperkingen, maar haar eigen kracht en mogelijkheden bevestigt, is ze zich ervan bewust dat haar moeder dit onbewust zal zien als een persoonlijke afwijzing.

De dochter zal haar loyaliteit niet op het spel zetten, maar in een emotionele overleving terecht komen om de liefde en goedkeuring van haar moeder niet te verliezen. De beperkende, onbewuste overtuigingen zijn geinternaliseerd en daarmee een vorm van loyaliteit om emotioneel te overleven.

Het kan bedreigend en onveilig voelen voor een vrouw om haar volledige potentieel te verwezenlijken, omdat ze een vorm van afwijzing riskeert door haar moeder. Dit komt omdat de dochter onbewust voelt dat haar volledige ontwikkeling verdriet of woede van de moeder oproept, omdat zij in haar leven delen van zichzelf heeft moeten opgeven in haar leven. Ze heeft hoogstwaarschijnlijk ook haar potentieel niet kunnen geven.
Met het mededogen voor haar moeder, het verlangen om haar een plezier te doen en de angst om conflicten te veroorzaken zal de dochter zichzelf ervan overtuigen dat het veiliger is om zichzelf te dimmen en klein te blijven. Het dilemma is onbesproken en sluimert op de achtergrond.

Wat de moederwond versterkt

Er zijn uitspraken en situaties die het dilemma versterken. Als anderen zeggen: “Kijk eens naar alles wat je moeder voor je gedaan heeft!”
-Of “Mijn moeder heeft erg veel voor mij over gehad. Ik zou maar egoïstisch zijn als ik ging doen wat zij niet kon. Ik wil haar geen slecht gevoel geven.” Of ” Mijn moeder verdient mijn loyaliteit, altijd. Als ik haar van streek maak, denkt ze dat ik haar niet waardeer.”

Een dochter kan angst voelen bij het vervulling van haar potentieel, omdat ze bang is dat ze haar moeder achterlaat. Ze is er bang voor dat haar moeder zich bedreigd voelt door haar dromen en ambities. Ze is bang voor ongemakkelijke gevoelens van haar moeder, zoals jaloezie of boosheid. Dit alles is meestal erg onbewust en niet openlijk erkend.

We hebben allemaal de pijn gevoeld die onze moeders bij zich droegen. En we vinden onszelf tot op zekere hoogte verdacht dat wij deels de schuldig zijn voor haar pijn. Daarin ligt het gevoel van schuld. Dit is logisch gezien de beperkte cognitieve ontwikkeling van een kind, dat zichzelf ziet als de oorzaak van alle dingen.
En als we dat onbewuste geloof niet als een volwassene aangaan, kunnen we daar nog jaren mee rondlopen en onszelf blijven beperken als gevolg.

Geen enkel kind haar moeder kan redden

Geen enkel offer dat een dochter maakt zal ooit genoeg zijn om de hoge prijs te compenseren die haar moeder heeft betaald of voor de verliezen ze leed. Simpelweg door een vrouw en moeder te zijn in deze cultuur. En toch is dit wat veel vrouwen doen voor hun moeder, al heel vroeg in de kindertijd. Ze nemen onbewust de beslissing om hun moeders niet in de steek te laten of te verraden door ‘te succesvol’, ‘te slim’ of ‘te avontuurlijk’ te zijn. Deze beslissing is gemaakt uit liefde, loyaliteit en de behoefte aan goedkeuring en emotionele steun van de moeder.

Velen van ons verwarren trouw-zijn aan onze moeders met
het zijn loyaal zijn aan haar wonden,
en zijn dus mede-veroorzaker aan onze eigen onderdrukking…

Deze dynamiek is heel onbewust en werkt op een continuüm. Zelfs de meest gezonde, ondersteunende moeder/dochterrelaties kunnen deze dynamiek tot op zekere hoogte hebben, alleen al op grond van het vrouw-zijn in deze maatschappij. En voor dochters die moeders met ernstige problemen hebben (verslaving, psychische aandoeningen, enz.) kan de impact een behoorlijk schadelijke en verraderlijke impact hebben. En toch moeten moeders moeten hun verantwoordelijkheid nemen en rouwen om hun verlies.

Een moeder in onze samenleving zijn is onuitsprekelijk moeilijk.
Veel vrouwen zeggen:
” Niemand vertelt je hoe moeilijk het is”. En “Niets bereidt je voor als je voor het eerst alleen met je baby thuis bent en je beseft wat er van je gevraagd wordt.”
Onze westerse, patriarchale cultuur is hard voor moeders, die weinig steun krijgen. Velen voeden hun kinderen alleen op.

Onze onuitgesproken boodschappen in de samenleving aan moeders:

  • Als het moederschap moeilijk is, dan is het je eigen schuld
  • Schaam je als je geen super-mens/super-moeder bent
  • Er zijn ‘natuurlijke moeders’ voor wie het moederschap eenvoudig is. Als je daar niet een van bent, is er iets mis met je.
  • Je hoort het allemaal met gemak aan te kunnen: het hebben van goed opgevoede kinderen, seksueel aantrekkelijk zijn met een succesvolle carrière en een solide huwelijk.

Voor moeders die inderdaad zoveel hebben opgeofferd om kinderen te hebben, kan het echt voelen als een afwijzing wanneer je kind je overtreft of je de dromen overtreft die je voor mogelijk had gehouden voor jezelf.
Er kan een gevoel van ‘in beslag genomen’ zijn, dat door de kinderen moet worden bevestigd. Dat kan een zeer subtiele, maar krachtige manipulatie zijn.

Deze dynamiek kan in de volgende generatie van dochters veroorzaken dat ze zich klein houden, zodat hun moeders zich gewaardeerd kunnen blijven voelen en bevestigd in hun identiteit als een moeder. Een identiteit waar velen zoveel voor hebben opgeofferd, maar waar zo weinig steun en erkenning voor terugkwam.

Over geprojecteerde woede en afwijzing

Moeders kunnen onbewust en op een subtiele manier diepe woede projecteren op hun kinderen. Die woede is niet echt naar de kinderen gericht. De woede is bedoeld voor de patriarchale samenleving waar vrouwen zich moeten opofferen en uitputten om moederrol voor een kind  te vervullen.

En voor het kind dat haar moeder nodig heeft, die zichzelf ten dele wegcijfert in een poging om op een of andere manier de pijn van haar moeder te verlichten, is het vaak een onbewuste beslissing die heel vroeg in het leven genomen wordt. Aanvankelijk zal dit onderliggende probleem niet worden gezien als de oorzaak van problemen. Pas veel later, als ze een volwassene is wordt dat meer bewust.

De moederwond bestaat omdat er geen veilige plek voor moeders is om hun woede, over de offers die de maatschappij heeft geëist, te verwerken. En omdat dochters nog steeds onbewust bang zijn voor de afwijzing als ze niet dezelfde offers brengen als de vele generaties voor hen deden.

In onze maatschappij is het niet gepast voor een moeder om haar woede te ventileren.
En zo vaak komt het er onbewust uit bij de kinderen. Een dochter is een zeer krachtige doelwit voor woede van een moeder, omdat de dochter nog niet haar persoonlijkheid heeft hoeven geven voor het moederschap. De jonge dochter kan de moeder aan haar niet geleefde potentieel herinneren. En als de dochter zich waardig genoeg voelt om zich niet aan de patriarchale regels te houden die de moeder heeft moeten slikken, dan kan dat gemakkelijk leiden tot een ondergronds gevoelde woede bij haar moeder.

Natuurlijk willen de meeste moeders het beste voor hun dochters.
Maar als een moeder haar eigen pijn niet heeft erkend of ze is niet het reine gekomen met de offers die zij heeft moeten maken, dan zal haar steun voor haar dochter worden doorspekt met sporen van berichten die subtiel schaamte of schuld inboezemen of verplichting inhouden. Ze kunnen in een goedaardige situatie uitgespeeld worden, meestal in een of andere vorm van kritiek of zo dat er goedkeuring bij moeder terecht komt.
Het is niet zozeer de inhoud van de boodschappen, als wel de energie waarin verborgen afkeer wordt overgebracht.

Moeders moeten leren rouwen

Om te voorkomen dat de woede naar haar dochter wordt doorgegeven moeten moeders diepe rouw gaan doorvoelen en haar eigen verliezen onder ogen zien. Om wat ze moesten opgeven, om wat ze wilden maar nooit kregen, om wat ze nooit van hun kunnen krijgen, om de onrechtvaardigheid van hun situatie.

Het is haar taak om ervoor te zorgen dat ze niet op haar dochter gaat vertrouwen als haar voornaamste bron van emotionele steun. Hoe onrechtvaardig en oneerlijk ook, het is niet de verantwoordelijkheid van de dochter om de verliezen van de moeder goed te maken of zich te verplichten om zichzelf op te offeren en zich op dezelfde manier te voelen. Voor moeders vergt dit enorme kracht en integriteit om dit te doen. En moeders hebben steun nodig in dit proces.

Moeders bevrijden hun dochters als ze bewust hun eigen pijn verwerken, zonder dat het het probleem hun dochter is. Op deze manier laten moeders hun dochters vrij om hun eigen dromen na te streven, zonder schuldgevoel, schaamte of een gevoel van verplichting.

Wanneer moeders hun dochters onbewust verantwoordelijk maken voor hun verliezen en hun pijn, creëert dat een disfunctionele verstrengeling en versterkt ze de mening van de dochter dat ze haar dromen niet waardig is. De dochter zal ervaren dat de pijn van haar moeder of andere manier haar schuld moet zijn. Dit kan verlammend werken op verschillende manieren.

De hartverscheurende keuze voor dochters

Voor dochters die opgroeien in een patriarchale cultuur, is er een gevoel van het moeten kiezen tussen bevoegd zijn of bemind zijn.

De meeste dochters kiezen ervoor om bemind te zijn in plaats van te worden bekrachtigd, omdat het onheilspellend gevoel van ernstig verlies van liefde van belangrijke mensen in hun leven – in het bijzonder hun moeder – niet te verteren is. Dus blijven vrouwen klein en niet vervuld. Onbewust geven ze de moederwond door aan de volgende generatie.

Vrouwen kennen daardoor een vaag maar sterk gevoel dat kracht relaties zullen beschadigen.
En vrouwen worden geleerd om relaties boven alles te waarderen. Het is een kracht van vrouwen om verbindingen te waarderen. En zo houden we vast aan de kruimels van onze relaties, terwijl onze ziel een diep verlangen naar de vervulling van onze mogelijkheden heeft. Maar de waarheid is dat onze relaties alleen nooit adequaat de de honger kunnen stillen om ons leven in alle volheid te leven.

Taboes en stereotypen over moederschap

De dynamiek van de moederwond in de moeder-dochterrelatie is een taboe-onderwerp en gaat vaak ondergronds met de vele stereotypen over moederschap in onze cultuur.

  • Moeders zijn altijd koesterend en liefdevol
  • Moeders zouden nooit boos of haatdragend jegens hun dochters mogen zijn
  • Moeders en dochters worden verondersteld beste vrienden zijn.

Het stereotype dat ‘alle moeders altijd liefdevol moeten zijn’ ontdoet vrouwen van hun volledige menselijkheid. Zij krijgen in feite geen toestemming om als volledig mens te mogen leven. De samenleving voelt zich gerechtvaardigd om terughoudend te zijn met volledig respect en ondersteuning en bronnen achter te houden.

Moeder is ook gewoon mens

De waarheid is dat moeders mensen zijn en dat alle moeders andere dan liefdevolle momenten kennen. En het is waar dat er moeders zijn die gewoon de meeste tijd niet-liefhebbend zijn, als gevolg van verslaving, psychische ziekte of een andere strijd. Totdat we bereid zijn om deze ongemakkelijke realiteit onder ogen te zien zal de moederwond in de schaduw blijven zitten en in de volgende generaties worden doorgegeven.

We hebben allemaal het patriarchaat in ons tot op zekere hoogte. We moesten het opnemen om te overleven in deze cultuur. Wanneer we er klaar voor zijn en de confrontatie ermee in onszelf aangaan, confronteren we er ook anderen mee, met inbegrip van onze moeders.

Het kan een hartverscheurend situatie zijn die we onder ogen moeten zien. En totdat we bereid zijn om het aan te gaan, de moederwond aan te pakken, betalen we een zeer hoge prijs voor de illusie van vrede en empowerment.

Welke prijs betaal je voor het niet helen van de moederwond ?

  • Een vage, aanhoudende zin ‘dat er is iets mis met je is’
  • Niet volledig actualiseren je potentiële uit angst voor falen of afkeuring
  • Het hebben van zwakke grenzen en een onduidelijke gevoel van wie je bent
  • Niet waardig of in staat tot het creëren van wat je werkelijk verlangt
  • Niet het gevoel veilig te zijn om de ruimte in te nemen en je uit te spreken
  • Je leven in een matig evenwicht houden
  • Zelf-sabotage als je voor een doorbraak staat
  • Onbewust wachten op (moeders) toestemming of goedkeuring om je eigen leven te leiden

De relatie tussen de moederwond en het Oer-Vrouwelijke

Er wordt deze dagen veel gesproken over de Oer-Vrouw en het belichamen het Goddelijk Vrouwelijke en dat vrouwen ontwaken. De realiteit is dat we de sterke kracht van het Goddelijk Vrouwelijke niet kunnen omarmen als we nog niet in ons hebben onderzocht, waar we ons verbannen en in ballingschap van ‘het Vrouwelijke’ voelen.

Laten we eerlijk zijn: we hebben vanaf het begin onze moeder voor de Godin aangezien, Supervrouw. Zolang we niet de moed hebben om het taboe te doorbreken en de pijn die in relatie tot onze moeders te doorgronden, is het Goddelijke Vrouwelijke een sprookje, een fantasie over een redding door een moeder die komt niet. Dit houdt ons geestelijk onvolwassen.

We moeten de menselijke moeder scheiden van het archetype en in onze eigen kracht te komen. We zullen de gebrekkige structuren binnen ons moeten afbreken, voordat de nieuwe structuren het kunnen houden. Totdat we dit doen blijven we steken in een soort niemandsland waar onze kracht van korte duur is en de enige verklaring voor onze hachelijke situatie aan onszelf wijten.
Als we het vermijden om de volledige impact van de pijn van onze moeder te erkennen, blijven we tot op zekere hoogte, kind.

Om tot volle wasdom te komen is het nodig om anders naar de relatie met onze moeder te gaan kijken en de moed hebben om onze eigen overtuigingen, waarden, gedachten te scheiden van de hare. We zullen ruimte moeten geven aan het verdriet dat we voelden, omdat we getuigen waren van de pijn van onze moeders. EN we moeten ons eigen verdriet voelen dat het gevolg daarvan was.

Dit is een uitdaging, maar het is het begin van echte vrijheid.
Zodra we de pijn hebben gevoeld kan het het worden getransformeerd en het zal ophouden obstakels te creëren in ons leven.

Dus wat gebeurt er wanneer vrouwen genezen van de moederwond?
Als de moederwond geneest, wordt de energie van vrouwen sterker. Vrouwen wordt niet meer gevraagd elkaar klein te houden om hun pijn te verzachten. De pijn van het leven in het patriarchaat hoeft langer een taboe te zijn. We hoeven niet te doen alsof en ons achter valse maskers te verschuilen die moeiteloos onze pijn verbergen. We kunnen de pijn als legitiem gaan zien, haar omarmen, verwerken, integreren en uiteindelijk omzetten in wijsheid en kracht.

Wanneer vrouwen steeds verder de pijn van de moeder wond helen, kunnen ze veilige plaatsen creëren voor andere vrouwen om de waarheid van hun pijn te uiten en te broodnodige ondersteuning te ontvangen.
Moeders en dochters kunnen met elkaar in contact zijn zonder angst dat de waarheid van hun gevoelens hun relatie zal breken. De pijn hoeft niet meer ondergronds te gaan en in de schaduw te blijven, waar het zich zal manifesteren als manipulatie, concurrentie en zelfhaat.

Geheelde pijn laat zich kennen als Liefde

Onze pijn kan volledig worden geuit zodat ze kan veranderen in liefde. Liefde die zich laat kennen als werkelijke steun van elkaar en diepe zelfacceptatie. Zo kan het ons bevrijden om moedig, authentiek, creatief en echt voldaan te zijn.

Wanneer we de moederwond helen, beginnen we te begrijpen welke mate van invloed het welzijn van een moeder heeft op het leven van haar kind, vooral in de vroege kinderjaren als het kind en de moeder nog als een eenheid zijn.

Met het helen van de moederwond kunnen we ook de basis erkennen die onze moeder in ons leven heeft gelegd, zodat we ons vervolgens volledig kunnen richten op ons eigen leven, wetend dat we in staat zijn het creëren.

Onze moeders vormen de basis van wie we worden: onze overtuigingen vormen zich uit wat zij gelooft, onze gewoonten beginnen als haar gewoonten. Het gebeurt zo onbewust en op een fundamenteel niveau dat het nauwelijks waarneembaar is.

De moederwond gaat uiteindelijk niet over je moeder.
Het gaat over het omarmen van jezelf en je gaven zonder schaamte.

De moederwond erkennen is een cruciaal deel van ons bij zelfverwerkelijking.

Pas dan kunnen we totaal “JA!” zeggen

en echt krachtige vrouwen zijn.

Uitkomsten bij het helen van de moederwond

  • Soepeler en vaardiger zijn bij het hanteren van je eigen emoties
  • Ze zien als bron van wijsheid en informatie
  • Gezonde grenzen waarmee je je zelf steunt en versterkt
  • Ontwikkeling van een ‘innerlijke moeder’, die onvoorwaardelijke liefde, steun en comfort regelt voor je innerlijk kind
  • Jezelf competent vinden. Vertrouwen hebben in mogelijkheden, wonderen en goede dingen
  • Contact met innerlijke dankbaarheid en het vermogen om het goede in alles te zien
  • Diepe compassie voor jezelf en andere mensen
  • Jezelf niet te serieus nemen. Geen waardering van buitenaf nodig hebben om jezelf okee te voelen
  • Je niet hoeven te bewijzen aan anderenVertrouwen dat het leven je geeft wat je nodig hebt
  • Het gevoel veilig te zijn bij jezelf en volledig vrij bij anderen
  • En zoveel meer…

Als we dit helende proces aangaan, verwijderen we langzaam maar zeker de dikke mist van de projectie die ons vasthoudt. We gaan duidelijker zien, en waardering en zelf-liefde toelaten.
We kunnen met vertrouwen dieper in ons eigen leven groeien, met energie en vitaliteit creëren wat wij willen zonder schaamte of schuld en wel met passie, kracht, plezier, vertrouwen en liefde.

Het hart van het Vrouwelijke

Voor ieder mens ontstaat de allereerste wond van het hart in relatie met het vrouwelijke.
En door het helende proces zal ons hart van een staat van angst en afweer, groeien naar een nieuw niveau van liefde en kracht, dat ons verbindt met het Goddelijke Hart van het Leven zelf.

Uiteindelijk zijn we dan aangesloten op het archetypische, collectieve hart dat leeft in alle wezens. Dan zijn we dragers en zenders van de compassie en liefde die de wereld op dit moment nodig heeft.

Op deze manier gezien is de moederwond een prachtige kans om te groeien
én een initiatie in het het Goddelijk Vrouwelijke.

Daarom is het zo belangrijk voor vrouwen om de moederwond te helen.
Een geheeld vrouwenhart is van invloed op het geheel en ondersteunt ook onze collectie ontwikkeling.

En nu jij:

  1. Waarom voel jij dat het belangrijk is om de moederwond te helen?
  2. Hoe zou het een verschil in je leven maken?
  3. Beschrijf kort de situatie en de dynamiek van de relatie met je moeder. Wat zijn jullie grootste uitdagingen in de relatie?
  4. Op welke manier zie je dat de moederwond impact heeft op jouw leven?
  5. Wat heb je tot nu toe gedaan om de moederwond te helen, wat niet werkte? Wat waren de redenen dat het niet werkte?

Op een schaal van 0 tot 10, hoe belangrijk is het voor jou om de moederwond te helen?
De moederwond helen is een diepe en krachtige transformatie. Wil jij in jezelf investeren om het mogelijk te maken?

Neem nu de eerste stap
By |2018-10-09T11:45:40+02:00oktober 1st, 2016|Categories: BLOG|Tags: , |Reacties uitgeschakeld voor De moederwond

About the Author:

Groeien en ontwikkelen kan alleen in een ruimer veld. Ik schrijf over uiteenlopende onderwerpen, en wil daarmee bijdragen aan een ruimer perspectief; om je te raken, of je op een ander spoor te brengen. Omdat er méér is tussen Hemel en Paarden...

Hoe neem jij je plek in?

Vraag het gratis e-book aan
Show Buttons
Hide Buttons
%d bloggers liken dit: