Het Vuurpaard berijden

Vuur: verlichting, vernietiging of vreugde
?

Ik ontkom er niet aan deze eerste dagen van het nieuwe jaar; vuur vraagt onmiskenbaar aandacht. Afgelopen zomer zijn de enorme branden in Zuid-Amerika in het nieuws. Daarna komen er berichten uit Australië. Over de brandhaarden die zo moeilijk te blussen zijn. Rond Oud en Nieuw blijft het vuur, dichterbij, in beeld. Een familie wordt getroffen. Slachtoffers door vuurwerk, vernielingen en geweld tegen hulpverleners. Ik zie woedende Duindorpers in Den Haag die vorig jaar met hun torenhoge vuurstapel een groot deel van Scheveningen in beangstigend oranje licht bracht en liet schrikken met een verschroeiende vonkenregen. Ze werden aan banden gelegd om herhaling te voorkomen. Dit jaar gingen er 64 auto’s in de as… Wat gebeurt er in godesnaam in de hoofden van de mensen, vraag ik me af…??

Paard vlucht voor het vuur bij brand Australie ©APF

[ Paard vlucht voor het vuur bij brand Australie ©APF ]

Op dit moment is er een enorme zorg voor grote delen van Australie die in brand staan. Naar schatting zijn er al 500 miljoen dieren dood. Zoogdieren, vogels en reptielen zijn direct of indirect omgekomen in of door de aanhoudende branden. De helft van Blue Mountains, een natuurgebied vol eucalyptus ten westen van Sydney waar 400 soorten dieren hun thuis vonden is verdwenen. De survivors hebben het nog moeilijk omdat er geen voedsel, water en veiligheid meer is. 
Wel dertig plantensoorten en zeldzame dieren moeten als verloren worden beschouwd volgens de Koninklijke Botanische Tuinen van Sydney. Door een wonder bleef door vlammen bedreigde Mogo dierentuin in New South Wales – met giraffen, zebra’s en roofdieren – gespaard.

In Krefeld brandde tijdens de nieuwjaarsnacht een apenverblijf af dat door brandende wensballonnen vlam vatte. In het apenhuis van de dierentuin verbleven orang-oetans uit Borneo, laaglandgorilla’s, chimpansees, klauwapen, agoeti’s en vogels. Twee chimpansees hebben de vlammen wonderlijk genoeg overleefd hebben.
Ik vind het echt verschrikkelijk….

Kansen voor het nieuwe jaar

Vuurpaard uit De weg van het Paard van Linda Kohanov

Al jaren trek ik een kaart voor het nieuwe jaar. Deze keer uit ‘De weg van het Paard’ van Linda Kohanov. Ik trek VREUGDEVUUR. Dat is even moeilijk te plaatsen. Zo vreugdevol is het vuur niet, bij de gebeurtenissen van de afgelopen tijd. Ik pak het boek erbij en lees pittige woorden. 
Ik denk dat deze kaart niet alleen mij aangaat.

“Een steigerend vuurpaard trek onze aandacht,
zijn kracht ontleent hij aan zijn vlammende kudde”

 Natuurgeweld brengt onze nietigheid in beeld. We kunnen op foto’s uit Australië dappere brandweermannen zien die na weken en maanden blussen verslagen op de puinhopen zitten. Vuur in al zijn verschijningen zet mensen in vuur en vlam maar jaagt ook angst aan, omdat het de menselijke superioriteit aan de kaak stelt.
De weg van de minste weerstand is ontkennen dat vuur de mogelijkheid in zich heeft om ons leven ingrijpend te veranderen. Hoe kun je respectvol vriendschap sluiten met zijn brandende vermogen om je (vooroordelen) onderuit te halen? Waarom zou je niet uit de weg laten ruimen wat niet langer nuttig is, zodat je een ruimer uitzicht krijgt? Toch zitten mensen die aan comfort vasthouden daar niet op te wachten. Zij willen de comateuze toestand van de latente angst en door materie bedekte onzekerheid liever niet laten aanraken. Maar liggen daar niet juist de kansen?

De moed om je ideeën te verbranden

Rumi, de dertiende-eeuwse Soefi-dichter en mysticus realiseerde zich dat plotselinge transformatie voor het ego net zo vernietigend voelt als een toren hoge helse vuurzee van ‘echte’ rook en vlammen. Hij zegt: “Wanhoop, neem een fakkel en verbrand al onze ideeën, belemmeringen, fantasieën, en banale oplossingen.” Daar is moed voor nodig.
Vuur heeft brandstof nodig. En hoe meer je achteloos laat rondslingeren, des te intenser en onbeheersbaarder de vlammen oplaaien als het vuur dat eenmaal pakt. En reken maar dat het alles wegvreet als het eenmaal aan de gang is.
 

Innerlijk werk

Vuurpaard bereiden vraagt focus en afstemming!

Maar we kunnen innerlijk werk doen. Allemaal. Grote schoonmaak houden. Zelf gecontroleerde vuurtjes stoken. Er zijn tradities en culturen die daar speciale ceremonies voor hebben. Ik heb zelf een tijdje dagelijks het Agni Hotra-vuur in mijn tuin gestookt, om een paar minuten in intens pure energie te zitten en op te laden. Een kaars branden en er in staren, dat kan ook. Om wat rust in jezelf te vinden.

Maar let op: er zijn genoeg bewustzijnstechnieken die een ‘spirituele omleiding’ zijn. Oefeningen die ons juist afhouden van wat we te onderzoeken hebben. De route naar de hemel gaat niet rakelings langs de problemen van het fysieke bestaan en zweeft er ook niet boven. Het echt pad schroeit er dwars door heen.

“Totdat we bereid zijn de oude ervaringen en emoties te verwerken, blijft ons bewustzijn aan de ketting liggen en beperkt”, schrijft Reggie Ray in Touching Enligtenment (Aangeraakt door verlichting). “De ervaring van werken met je lichaam ontsluit herinneringen, beelden en emoties die brandstof worden. Die brandstof maakt dat vuur in ons mogelijk, het vuur van alle levendige en intense pijn die eerder afwezen werd. De pijn van dat vuur maakt dat de structuur van het ego steeds verder opbrandt – een innerlijk inferno (…) Het bewustzijn, dat niet langer opgeknoopt is aan ontwijkingstactieken, kan in zijn volle omvang worden bevrijd.”

De uitdaging

Het is geen sinecure om aanwezig te blijven tijdens intense uitbarstingen van kracht – van mensen, paarden of de goden. Wees bereid om de weerstand onder ogen te zien die olie op het vuur is. Dat vraagt in volledige aanwezigheid blijven.
Dat is je Vuurpaard berijden. Je bewust zijn van een ervaring, precies zoals die zich aan je voordoet, is als het afstrijken van een lucifer die efficiënt een gat laat branden in wat anders een onbewuste blokkade zou worden. 
(Dat geldt overigens ook voor de vreugde aan intense ervaringen zonder er een verslaving voor op te bouwen.)

Wat je ontwijkt hoopt zich op als brandstof in de achtergrond, die in een onbewaakt ogenblik een verzengend vuur kan worden. Kun je je tot op het bot laten aanraken, en het niet uit de weg gaan? Misschien laat het je rauw en kwetsbaar achter, maar uiteindelijk versterkt het je vermogen om het leven ten volle te omarmen. Het leven ten volle leven brengt genoeg opwinding, genoeg vuur met zich mee om te inspireren, te vermaken en te verlichten. Ieder moment opnieuw.

Vuurpaard

Het archetype Vuurpaard is in staat tot een evenwichtige benadering van de vluchtigheid van het leven. Deze niet-roofzuchtige, nomadische, op relatie gerichte schepsels zetten de omgeving niet naar hun hoef, noch gaan het gevecht aan met het lot. Zij ervaren elk moment openhartig en authenthiek en gaan vervolgens weer door met grazen. Elk paard is op zijn tijd een Vuurpaard; in lichterlaaie door momenten van angst, macht, pijn, opwinding, verlies, speelsheid of pure vreugde. Een groot deel van de dag loom grazend in een gelukzalige staat van puur zijn, in elkaars aanwezigheid, wanneer er niks meer over is om te verbranden.

 

Vreugdevuur

Op oudejaarsdag was ik, op de boerderij aan de rand van de Veluwe waar de paarden staan, getuige van een oud gebruik. Resten hout en takken op de grote hoop achter het erf gingen ’s middags – gecontroleerd – in vlammen op. De zon stond laag stond en de dag was mistig. Fascinerend om naar te kijken. Nergens enige versiering of mooier maken. Ik was geraakt in de naakte rauwheid.
Het vuur werd een vreugdevuur, waarin ik het oude kon aankijken en zo open kon blijven dat ik rechtstreeks in het nieuwe kon kijken. In rauw en grouw werd het grijs práchtig. Oudejaarsvuur zoals het bedoeld is. Daar beleefde ik pure vreugde. Met niks dan dát.

Tijdens nieuwjaarsnacht een paar uur later thuis, leek het drie uur lang oorlog in een onrustige stad met extreem hard vuurwerk. Voor de lol. Ik ben daar wel klaar mee. Mijn gedachte? Die 77 miljoen euro, die daaraan besteed werd, was ook goed geweest voor ondersteuning van de brandweer in Australië…

Transformatie in één wereld

Ik vraag me af of we het nog gaan begrijpen, dat er één wereld is waarop wij allemáál wonen. 
Ontkennen we niet massaal hardnekkig wat er daadwerkelijk gaande is, omdat we gewoonweg te bang zijn voor de wanhoop die we zouden voelen als we de realiteit onder ogen zien? Durven we te voelen wat dit met ons doet, bij de opwarming van de aarde, nu ook met ongecontroleerde mega-branden? Durven we rauw en kwetsbaar te zijn en te erkennen dat we op de verkeerde weg zijn? Dat we keuzes maken die onze kleinkinderen niet dienen?

Ik kan me voorstellen dat mensen in Australië voelen dat ze nietig zijn. Dat ze beseffen dat ze elkaar nodig hebben. Om te blussen en om weer samen huizen te bouwen. Om de dieren en het land te verzorgen. Om elkaar te helpen.
Zal Australië het continent zijn waar de toon voor de nieuwe wereld werkelijk wordt gezet? 
Met een nieuwe Droomtijd?
Ik hoop dat. Van harte.

Het is tijd om op te ruimen en los te laten.
Er is brandstof genoeg voor transformatie.



Wat we verliezen kunnen we eren, de pijn ervan aangaan, en het nieuwe omarmen.
Zonder angst voor de toekomst, op onze prachtige aarde.

Ben je er zelf aan toe?
Je bent van harte uitgenodigd met je eigen (verlangen naar) vreugdevuur, waarmee meer je anderen kunt bij-lichten en versterken.
Maak gerust contact. Of kijk naar één van de activiteiten tussen Hemel en Paarden.

Wildfire of Vreugdevuur. Er is moed nodig om met vuur om te gaan.

Luisteren naar Wildfire – Mandoline Orange

Ik wens je een moedig én mild 2020!

🎶 En luister nog even naar het mooie nummer van Mandoline Orange: Wildfire 🎶


– Met dank aan Linda Kohanov en Kim McElroy die mij inspireerden bij deze tekst –
( De Weg van het Paard – 2007 – Set kaarten en boek, alleen nog in het Engels voor een normale prijs verkrijgbaar)