Vraag je je nu af: is dit iets voor mij?
Herken jij jezelf als zorgzaam, gevoelig en vaak gericht op de ander?
Je denkt over het leven na, je voelt van alles, en je draagt ook veel. Je krijgt het allemaal wel voor elkaar.
Maar draaglast en draagkracht zijn zomaar ineens uit balans. Diep van binnen weet je: er mist iets.
Misschien ben je jezelf ergens onderweg kwijtgeraakt, heb je geleerd te overleven in plaats van te léven.
Dan ben je hier op de juiste plek
Bij mij komen (meestal) vrouwen met een groot hart. Vrouwen die geven, zorgen en dragen. Vaak al hun hele leven. Die veel aan kunnen, verantwoordelijk zijn, regelen en leiding geven. Maar die ook die zoekend zijn.
Vrouwen die zich soms verloren voelen in zichzelf. Die leerden voelen wat een ander nodig had, maar eigen behoeften lieten ondersneeuwen. En ook die oude gebeurtenissen lang in stilte dragen.
Ze zijn gevoelig, intuïtief, en sterk — al zien anderen niet altijd hoe moe ze van binnen zijn.
Misschien ben jij zo iemand. Je voelde je al jong verantwoordelijk. Je leerde te voelen wat een ander nodig had, maar niet altijd wat je eigen behoefte is. Ergens onderweg ben je jezelf een beetje kwijtgeraakt. Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je nooit geleerd hebt hoe je er écht voor jezelf mag of kunt zijn.
De onderbroken uitreiking
Als kind heb je misschien vaak uitgereikt naar liefde, troost of veiligheid.
Maar is die uitreiking niet voldoende beantwoord. Je trok je terug.
Je leerde dat het veiliger was om niets meer te vragen, en dat je je eigen behoeften moest negeren.
Nu merk je misschien dat je vragen stellen onveilig vindt, je lichaam gespannen is. Zelfs in rust. Of dat je lichamelijke klachten hebt die je niet kunt thuisbrengen, of herstellen, moeite hebt met ontvangen of toelaten.
Er kan een leegte zijn, waardoor je steeds maar op zoek bent.
Dat je diep van binnen hunkert naar contact, maar niet weet hoe.
Je staat er vaak alleen voor
Je laat een ander voorgaan en cijfert jezelf makkelijk weg. Je hebt moeite met vragen stellen of hulp ontvangen. Je emoties hou je voor je, om ‘de sfeer goed te houden’. Ook als je omringd bent met mensen, kun je je die diepe eenzaamheid voelen, zelfs als je omringd bent door mensen.
Soms voel je iets als… een oude honger. Een verlangen naar verbinding.
Naar ruimte. Naar jezelf.
Je mag opnieuw leren ontvangen.
Niet door hard te werken, maar juist door stil te worden. Door te vertragen.
En dan te voelen. Je eigen ruimte te kennen. Door grenzen te stellen.
Mensen die bij mij komen :
… zijn als kind snel (te) volwassen geworden;
… hebben een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel;
… weten goed wat een ander nodig heeft;
… vinden het moeilijk om hun eigen ruimte in te nemen;
… cijferen zichzelf gemakkelijk weg;
… voelen zich vaak ‘te veel’ of juist ‘niet genoeg’;
… hebben al van alles onderzocht en willen nog meer verdiepen;
… verlangen naar rust, verbinding en thuiskomen bij zichzelf;
Hier begint jouw zachte weg terug naar jezelf
In het contact met paarden ontstaat iets bijzonders. Zonder woorden maken ze je bewust van je binnenwereld. Ze wijzen je niet af. Ze oordelen niet. Ze zoeken de verbinding. Met jou.
Er is hier ruimte voor jou
Als je moe bent van het sterk zijn en je groot houden, en het tijd is om weer te gaan voelen en te vertrouwen. Je wilt gehoord worden, en een goed gesprek. Maar je wilt ook meer dan praattherapie. Als praten je nog weinig gebracht heeft en je wilt dieper gaan kan dat ook.
Wanneer je CPTSS of jeugdtrauma met je meedraagt ben je welkom. Je voelt de noodzaak om thuis te komen bij jezelf. Je wilt je plek innemen — in je leven, in je lijf, in de wereld.
De uitnodiging
Je hoeft het niet alleen te doen. Ik bied je aandacht voor je vraag. Niet een oplossing. Maar wel een plek waar je mag landen. In helderheid.
Waar je niets hoeft uit te leggen, maar mag ervaren.
En ruimte om in beweging te komen of die te laten ontstaan.
Jij bent welkom.
Precies zoals je bent.