Zij kwam met een vraag over zichtbaarder willen zijn, vooral na een ingrijpende ervaring die een breuklijn in haar leven had aangebracht.
Alhoewel ze bang voor paarden was, wilde ze echt een keer een sessie doen. Echt tot leven komen was haar verlangen.
Na de kennismaking en een voorgesprek over haar ervaringen liepen we samen naar de paddock waar de paarden staan.

Zo groot en indrukwekkend, die dieren! Met haar angst voor paarden was ‘liever achter het lijntje blijven staan’ herkenbaar voor haar.  Kenmerkend voor die situaties die ze kende uit jongere jaren; nergens bij horen, afzijdig blijven en het veilig houden door niet aan te sluiten.

Contact maken met het paard, hoe zou ze dat willen doen? Niet perfect, maar als experiment? Heel voorzichtig, met mini-stapjes.
Iedere beweging werd bevraagd en geprobeerd. Soms legde ik wat uit, afgewisseld door stil te zijn en te laten ervaren. “Hoe nauw dat luistert”, merkte ze op. Ondertussen vroeg ik af en toe naar de gewaarwording van haar lichaam. Ze was zich bewust van de kramp in haar borstkas. Voor mij was die spanning nauwelijks waar te nemen. Dat bleef diep verstopt onder haar jas. Maar haar lichaam liet zich meer voelen met kramp, en door haar knieën te laten trillen. Een innerlijke beweging kwam op gang. En nu niet ervan vluchten, maar er bij blijven. “Dit voelen is oké.”

Even later was het mogelijk om samen naar de andere kant van het lijntje te gaan, de paddock in. Heel spannend, maar we hielden contact over haar gevoelens en gewaarwordingen. Op 1,5 meter afstand van het paard had ze steeds de neiging om naar achter te stappen. Gevoelens kwamen omhoog. Tranen… Zo herkenbaar, een stap terug, onzichtbaar worden, niet meer meedoen, angst…. Die beweging nu werd gezien. Opgemerkt. En het mocht er zijn en werd doorvoeld.

Ik nodigde haar even later uit om weer een stapje naar voren te doen. Ze deed het en ik vroeg haar: “Kun je zeggen: ‘ik blijf’ “?
En daar kwam een lijstje oordelen tevoorschijn.. ‘Je bent niet goed genoeg, wie denk je dat je bent?, op jou zitten we niet te wachten, … etc.
Ze kwamen met een woordenvloed door de herkenning. Had ze dat wel eens hardop gezegd? Ik vroeg haar ze allemaal te benoemen.

Eerder – achter het lijntje – vertelde ik haar dat een paard niets weet of begrijpt van onze manier van kijken en gewoon paard is, en dat die oordelende gedachten tussen haar en het paard in zitten. Dat is niet wie je werkelijk bent. Dat begreep ze. En nu waren ze er toch weer, die harde oordelen. Om dat gegeven versterken pakte ik een blauwe hoepel die ik soms gebruik bij sessies, en hield die in de lucht tussen haar en het paard in. “Dit is een lens”, stelde ik voor, ”waar je doorheen kijkt”. Welke beweging zou je nu willen maken?

Met haar hand duwde ze langzaam maar zeker de hoepel opzij. En als een blad dat omslaat was er in eens een ander perspectief. Ter plekke zag ik haar houding en haar ogen veranderen. Alsof ze anderhalve meter in haar lichaam zakte. Ik liet het haar ervaren. Er gebeurde van alles bij haar van binnen. Een beetje perplex stond ze daar, door wat haar overkwam. En ik bleef erbij.

Na enige tijd stilte zei ik: “We zijn nu een kudde van drie”. Ze stapte daarna plots op het paard af om het te aaien en voelde wat er onder haar hand was. Contact. Warmte. Verbinding. Het paard slaakte een diepe zucht en dook even later weer met haar hoofd in de hooibak om verder te eten.

Bij een kop warme thee liet ik ruimte voor stilte. Beiden ademend in het licht dat zacht door het raam kwam.
Ze keek mij aan en zei verrast en met stralende ogen: ik voel me nu zo blij!

Ik had een ander mens tegenover mij zitten.
Haar lichaam en haar ziel samengevallen.

#paardencoaching  #perspectiefveranderend #tussenhemelenpaarden

In de maanden maart en april krijg je korting op een sessie.
Van 145,-  voor 135,-  euro.