Van trauma naar veerkracht


Overleven kost kracht



Natuurlijke reacties op gevaar of een bedreigende situatie zijn vechten, vluchten, ‘bevriezen’ of zelfs flauwvallen. (Fight, flee, freeze or faint.) Alle (zoog)dieren hebben een natuurlijke reactie om de spanning zodra dat kan te ontladen. En zijn gaan weer gewoon verder waar ze mee bezig waren, met spelen, eten, of communicatie in de groep.

Trauma is ‘informatie die bij een pijnlijke of bedreigende situatie wordt opgeslagen in het lichaam, het brein en het DNA’.

Er is je iets overkomen en je systeem veerde niet terug in de oorspronkelijke staat. Iets, of iemand, riep gevoelens van angst, schuld, schaamte of eenzaamheid op. Als gevolg daarvan zul je soortgelijke situaties willen vermijden (dissociatie). Je wilt erbij weg en het zéker niet herhalen. Omdat je lichaam die gevoelens geeft, kun je beter ‘in je hoofd wonen’ en relativerende gedachten voor de verhouding met de wereld onderhouden. Dat verschilt ons van dieren. Ons denken is goed voor creatieve processen, maar wanneer dat is uitgeschakeld gaat het een eigen leven leiden…
Een trauma is niet de gebeurtenis zelf, maar het gevolg van een gebeurtenis.

Paardencoachinig en meer,tussen hemel en paarden

Wat afgesplitst werd, weer samen brengen

Mensen kunnen op een intense of herhaaldelijk onveilige situatie reageren door ‘af te splitsen’. Een helende beweging blijft uit, of is ‘gestold’. Een overlevingspatroon blijft (onbewust) actief. Een overlevingsprogramma is als een computerbestandje dat als een programmering diep in ons brein eigen paadjes legt, die keer op keer gebruikt worden in een soortgelijke ervaring. Zó subtiel dat je je je het niet bewust bent. Je ‘ziet’ het gevaar, terwijl niets erop wijst dat er een werkelijke bedreiging is. Dat kost een grote hoeveelheid energie in je brein, omdat het keer op keer het programma in de achtergrond laat draaien. Je hersenen hebben daarbij veel zuurstof nodig. Het is dan ook niet moeilijk om te begrijpen waar de burn-out vandaan komt. Ook hebben we het gemakkelijker over PTSS, als gevolg van de ingrijpende of herhalende negatieve ervaring(en).
Wat nodig is om de ‘verloren delen’ weer op te halen.


Trauma is geen taboe meer


‘Trauma’ was lange tijd een woord met een zware lading. Als je getraumatiseerd was moest je jarenlang in therapie. Nu weten we dat iedereen wel gebeurtenissen heeft meegemaakt die er diep inhakken. 
Het ligt dus aan het vermogen om terug te veren in je natuurlijke staat hoe gebeurtenissen je bij blijven. Wanneer je oude en huidige reacties op gebeurtenissen beter in beeld hebt, en je bent in staat om je lichaam de aandacht te geven die het nodig heeft, heb je zelf handvaten om dat terugveren te versterken. Dan leer je ermee omgaan. Daarover meer bij de Polyvagaal theorie.


Collectief trauma

Steeds meer komt in beeld dat we als familie, en ook als volk allerlei trauma’s hebben doorgemaakt. Oorlogen tussen groepen en landen, en vervolgingen van andersdenkenden hebben een diepe impact op het nageslacht; op het denken van een groep of volk mensen. maar ook epi-genetisch, wat will zeggen dat het fysiek veranderingen kan veroorzaken. Het is een nieuw onderzoeksveld waar Gabor Maté, Peter Levine, Bruce Lipton, Mark Wolynn, Thomas Hübl, onze Nederlandse Daan van Kampenhout, en vele anderen al veel over gezegd en geschreven hebben.

Een boeiend interview over trauma met Robert Bridgeman >> 

Het mooie is dat je het onderzoek individueel kunt doen, en dat het impact heeft op een groter geheel. Wanneer het met jou goed gaat, gaat het met anderen met wie je verbonden bent ook beter. Wanneer je systemisch onderzoek gaat doen in de lijn van je voorouders kun je ook met je aandacht terug in de tijd heling aanbrengen.


Samen: voor sjamanen heel natuurlijk

Dat is waar sjamanen van oudere culturen hun werk deden.

 Ik denk aan een fragment uit de film Down to Earth, van een familie die buiten de gebaande paden ging. Zij wilden een nieuw perspectief op het leven vinden door te leren van diegenen die een verbonden leven leiden. Waar levenslessen deel van het leven zijn, omdat ieder contact heeft met de Bron. Er is een voorbeeld van een gemeenschap waar iedereen betrokken wordt als er een persoon ziek is, omdat ze zien dat een persoon de symptomen kan dragen van een onbalans in de gemeenschap. Hun gedachte daarbij is: niet deze mens is ziek; de gemeenschap is ziek. Iedereen is dus medeverantwoordelijk om de hele gemeenschap weer beter te maken en dus draagt iedereen zijn of haar steentje bij.
Hoe anders dan onze gefragmenteerde gezondheidszorg!


Polyvagaal theorie; de neuro-biologische wijsheid van het lichaam

Ervaren veiligheid
 in sociaal verband

Bij mijn begeleidingswerk integreer ik ook de Polyvagaal theorie van Dr. Stephen Porges. (Informatie NL ondertiteld)
De kern van zijn werk is de noodzaak van ervaren veiligheid in sociaal verband terug brengen. Het raakt aan het systemisch werk, maar heeft vooral een lichamelijk aspect.
Weet je je verbonden? Voel je de verbinding ook? Hoe neem je dat waar?

Kan je lichaam daarbij warm blijven en ontspannen?
Kun je de aandacht van de ander waarnemen en aannemen?

Als ik naar onze Westerse maatschappij kijk zijn we ver van af van ervaren veiligheid met een onnoemelijke hoeveelheid ‘beschermende maatregelen’ van buitenaf als: sloten op de deur, hekken om de tuin, strepen op de grond, fluoriserende borden, stoplichten, wachtwoorden, detectie poortjes, camera’s op de weg, stickers met inhoud op etenswaren, preventieve medicatie, om er maar een paar te noemen….

Veerkracht, terugveren naar je natuurlijke staat


Terugveren naar je natuurlijke staat

De Polyvagaal theorie is een krachtige visie die ook ondersteuning geeft aan mijn sessies, afhankelijk van je vraag. Het gaat er bij alle sessies om dat beelden en gevoelens op een veilige manier van het onbewuste naar het bewuste kunnen komen. Daardoor kunnen er in het nu nieuwe verbindingen in de hersenen gemaakt worden, waardoor je van overleven naar leven kunt. Dat is steeds kunnen terugveren naar je meest natuurlijke staat. Daardoor win je aan eigen soevereine levensruimte.
Het proces dat zich in je lichaam afspeelt wordt neuroceptie genoemd. In een voorspelbare volgorde. Het zenuwstelsel vertelt het lichaam of de situatie er is om te verbinden of in bescherming te gaan, of het weer naar ontspanning / verbinding te laten terugkeren. Dat gebeurt in drie fasen, en de hele dag door. In een onbewuste laag van je brein, los van wat je denkt.


De wetenschap van de verbinding

Beweging is een sleutel voor verandering. En het brengen van perceptie naar neuroceptie.
Het wordt ook wel de wetenschap van de verbinding genoemd.
Ervaren veiligheid is voor paarden van levensbelang. Dat is wat co-regulatie betekent in de Polyvagaal theorie. Veilige verbinding ervaren.

Spreek een individuele sessie af, of kom naar één van onze workshops, elke laatste zaterdag van elke maand. Contact>>