Bewustworden hoezo?

//Bewustworden hoezo?

Bewustworden hoezo?

Bewustworden?? Maar waarvan? En waarom?

Een mensenleven is relatief kort en alle mensen houden zich in meerdere of mindere mate bezig met leven en over-leven in de cultuur op de plaats waar ze bestaan. Bewustworden is van alle tijden. De hamvraag ontstaat vanuit je eigen relevantie: waarvan? En waarom?
Die vraag kreeg ik onlangs, omdat het de subtitel van mijn website is: bewustworden in een ruimer veld. Ik zie het als een uitdaging om die vraag te beantwoorden in duidelijke taal.

De grootste scheur

Eigenlijk begint het bij het moment dat je merkt dat je uit balans raakt op weg naar een volwassen, vervullend leven. Je komt op de wereld, groeit op, gaat naar school, krijgt vrienden, vriendinnen, een baan. Je leeft je droom zolang je vindt dat het goed gaat. En zolang je aan den lijve geen al te schokkende dingen ervaart, neem je de wereld voor lief.

Maar er is een addertje onder het gras. Je neemt de wereld voor lief zolang deze je de veiligheid oplevert waarin je kunt ademhalen, eten, kleden, samen-zijn en doen, spelen en plannen maken. Je neemt je omstandigheden voor waar aan: ZO is de wereld nou eenmaal. Veilig en begrensd. Beperkt, maar duidelijk genoeg om mogelijkheden te vinden. Leven binnen overleven.

Bij het allereerste begin van ons leven ervaren we een scheur die we niet bewust zullen hebben onthouden, maar die vanaf dat moment wel degelijk onze keuzes bepaalde. Geboren worden is een enorm overgangsmoment van een warme, veilige baarmoeder – waar geen tijd lijkt te bestaan – naar een overdonderende wereld vol zintuiglijke prikkels. Zodra we begonnen zijn adem te halen was er een ‘binnen’ en een ‘buiten’. De zwaartekracht kreeg vat op ons lichaam. We gingen ervaren dat we konden vallen, van hoog naar laag. De reflex daarop wordt nog steeds direct na de geboorte getest bij de Moro-reflex: armpjes en beentjes maken een grijpbeweging om het vallen te voorkomen. Na drie maanden ontwikkelen de hersenen en verdwijnt deze reflex. Maar het eerste idee over verdeeldheid is ingeprent.

Hoe onze ouders ook hun best deden, we zorgden zelf voor een manier waarop we met al die prikkels leerden omgaan in allerlei reflexen en later door ingewikkelde, aangeleerde patronen. We leerden onderscheid te maken in goed en fout: goed levert een prettig gevoel op, fout brengt ons bij een of andere vorm van pijn. Van verdeeldheid kregen we toegang tot een zeer functioneel onderscheidend vemogen waarbij we steeds beter leerde kiezen voor plezier of pijn.

Echter, de scheur van het begin blijft ons hele leven lang diep en op een onbewust niveau herinneren aan verdeeldheid. Gelukkig hebben wij hebben het vermogen om pijn uit weg te gaan, zodat we dat niet hoeven te voelen. Anders zou het leven ondraaglijk zijn.

Tweezijdigheid

Het Yin en Yang symbool uit China laat heel simpel de polariteit zien waarmee ons leven doorspekt is. Links-rechts, mannelijk-vrouwelijk, hoog-laag, in-uit, licht-zwaar, etc. Van elke ervaring is er een ervaring die je het ‘tegenovergestelde’ laat meemaken. Raar woord eigenlijk: het ‘tegenover-gestelde’. Het is natuurlijk het ‘andere’, dat bestaat bij gratie van het ‘ene. Dan spreken we over polen.

Het andere dat je tegenover het ene kunt zetten, zodat ze allebei ervaren kunnen worden als geheel. De andere kant van de munt. Niet een andere munt, maar het zelfde rondje waar je van twee kanten naar kunt kijken.

Jammer dat dit voorbeeld niet opgaat voor de andere kant van de maan die zo ver buiten ons bereik ligt, maar ons des te meer doet dromen. Maar dat wil niet zeggen dat er maar een halve maan is. Die andere kant moet er zijn, alleen kunnen we die niet waarnemen (voor waar aannemen). O, wat is dat toch moeilijk voor ons. Het denken maakt dan een onvolledig beeld en zet ons vaak op het verkeerde (of steeds hetzelfde) spoor. We nemen de waarheid aan voor wat we zien. Het onzichtbare is niet te begrijpen. Verwarrend!

Nou kun je naar een munt nog kijken. Je kunt hem zelfs gewoon omdraaien om de andere kant te kunnen zien. Met een berg is dat perspectief wel anders.

We kennen de lichte kant van de berg het beste. Daar waar de zon schijnt en het warm en droog is. Waar het land bewerkt is, waar de gewassen goed groeien, waar iedereen blij is en waar het feest is, waar je alles kunt zien.
Aan de donkere kant van de berg is het donker, mossig, vochtig, koud, daar zijn minder paden, gaten en kuilen, omdat er minder mensen zijn geweest. Het onherbergzame landschap nodigt daartoe niet uit. Maar, dat wil niet zeggen dat er geen berg is! Sterker nog, die berg  is alleen die berg, omdat die twee kanten zijn.

Wanneer we pijn-vermijdend leven, zullen we voortdurend ‘aan de lichte kant van de berg’ willen zijn. En onze uiterste best doen om de donkere kant uit de weg te gaan. Dat levert een overbelasting op aan de lichte kant. En hoeveel kansen laten we daarmee liggen? Minstens de helft zou ik denken.

Groter dan wat jij voor mogelijk houdt

Wij zijn er zo goed in om vast te lopen op gebaande paden, door te lopen in de groef, daar ben je al duizend keer geweest. Duizenden keren die zelfde gedachten, die dezelfde handeling aansturen en leiden tot hetzelfde resultaat. En je maar afvragen hoe je bij een andere uitkomst komt. Problemen zijn eigenlijk vastgelopen gedachten, die zich uiten in vastgelopen handelingen, en die terug te zien zijn in hoe jouw omgeving er uit ziet. Letterlijk.
Er is een verruiming nodig in je hoofd.

Om Einstein er maar even bij te halen, die zei:
“Je kunt een probleem niet op lossen op het niveau waarop het is ontstaan.”

Wij ervaren onszelf als een ‘los ding’, een los lichaam op de wereld, dat zo veilig mogelijk moet zijn. Maar als we nu eens de andere kant van de berg erbij halen en we ons voorstellen dat alles voortdurend met elkaar een verbinding heeft?
Werken we dan niet veel te hard om ‘het licht áán te laten’?
En, doen wij onszelf niet vreselijk te kort, omdat er schatten gevonden kunnen worden in het donker?

Alles raakt alles altijd overal aan

Als het leven nou meer is dan wat je voor ‘waar’ aanneemt, dan wat binnen jouw waarnemingsvermogen valt. Dat je je beseft dat het groter is dan jij je voor mogelijk kunt houden. Als ons denken zo beperkt is, wat helpt ons dan verder om ons volwassen leven tot vervulling te brengen? Naar mijn bescheiden mening zullen we van de gebaande paden af moeten gaan. Letterlijk kun je gaan reizen naar voor jou onbekende gebieden.
Sommigen ontkomen er niet aan wanneer het leven plots de dis-balans in beeld brengt, waardoor je wel MOET onderzoeken hoe jij achterkant van de maan, of de donkere kant van de berg kunt ervaren. Figuurlijk betekent het dat je je mind-set kunt onderzoeken.

Wat is er nou wáár van wat je in je hersenpan hebt opgeslagen? Welke overtuigingen leven daar en waar brengen deze je? En, deel je deze overtuigingen met anderen? Dat is dan comfortabel, want als anderen denken zoals jij zal dat wel zo veilig voelen. Dan hoef je zelf helemaal geen onderzoek meer te doen…

Naar een nieuw vertrouwen

Angst voor welke pijn dan ook vernauwt. Vernauwing beperkt de doorgang van de levensenergie. Vertrouwen verruimt.
Vertrouwen is een ongelofelijk moeilijk concept, omdat we op dat basale niveau die scheur hebben ervaren. En toch kan het. Vertrouwen is direct en komt van binnen uit. Je kunt het niet ontlenen aan een ander. Ja, voor een tijdje misschien. Maar als je zelf wilt groeien zal het bij jou van binnenuit moeten komen. Door vertrouwen kun je je oprichten, tegenstellingen verbinden. Letterlijk en figuurlijk een kanaal zijn tussen hemel en aarde.

There is a crack in everything,

that’s how the light gets in

~ Leonard Cohen

Misschien ken je vertrouwen als een diep gevoel van ergens bij horen, in stilte, waar het goed is zoals het is. Een volledige acceptatie van jezelf. Dat geeft ruimte. Daar ís ruimte. Ruimte voor vernieuwing, van binnen uit.
Levensenergie is beweging die zich niet laat beperken door tegenstellingen. Beweging die de tegenstellingen verbindt! Die doet dat altijd. Maar als wij dat vast-zetten met onze gedachten kan de levensenergie niet meer vrijelijk stromen.
Dan stokt en vernauwt het. Wij zitten het zelf in de weg.

Bewustworden? Daarom!

Dus, durf je dieper te kijken? Bewuster te worden van het lichaam waarin je woont? Durf je de daarin opgeslagen pijn te omarmen? Durf je de emoties die opstijgen uit de diepte vrij te geven? Durf je te vertrouwen op de natuur? Durf je het aan om je wilde natuur de ruimte te geven, het denken even aan de kant te laten staan?  Durf je mee te stromen en te experimenteren met wat er dan in je op komt?

Durf je de vrijheid te verwelkomen waarin je helemaal alleen staat met je eigen dromen en je van binnen gevoelde missie? Durf je de verantwoordelijkheid voor je keuzes zelf te dragen? Waardoor voel jij je dan gedragen?
Durf je werkelijk authentiek te zijn? Kun je de woorden die je gebruikt wegen, zodat ze vooral een bekrachtigende klank van jouw creativiteit kunnen zijn?

Durf! Zodat jouw bestaan op aarde betekenis en zin krijgt. Voeg iets toe aan wat er al is. Het komt door jou heen en is daarom nog nooit gedaan.
Jouw groeiend bewustzijn in ruimte, is ruimte en MAAKT ruimte. En creëert weer de gelegenheid voor anderen om te groeien. Als alles zo verbonden is met alles, kun je leven in vertrouwen.

Leven is het meervoud van LEF

We leven op een planeet, waar we geen tweede van kennen. Nog nooit was er zoveel mogelijk en nog nooit waren we zo mondiaal de weg kwijt.
Nog nooit waren er zoveel harde tegenstellingen, nog nooit zoveel schade aan de aarde en nooit zoveel angst. Wie ons daarbij gaat helpen? Niemand. Wij zijn het zelf op wie wij wachten.

Bewustworden is een persoonlijke keuze, om het leven ten volle te omarmen in het licht en in de schaduw, helemaal aanwezig te zijn.
Een kado te zijn voor de wereld.

Wat doe jij?

Life is a gift

And it offers us the privilege,

opportunity, and responsability

to give something back

by becoming more

~ Anthony Robbins

By |2018-10-09T11:45:40+00:00december 15th, 2016|Categories: BLOG|Tags: |Reacties uitgeschakeld voor Bewustworden hoezo?

About the Author:

Groeien en ontwikkelen kan alleen in een ruimer veld. Ik schrijf over uiteenlopende onderwerpen, en wil daarmee bijdragen aan een ruimer perspectief; om je te raken, of je op een ander spoor te brengen. Omdat er méér is tussen Hemel en Paarden...

Hoe neem jij je plek in?

Vraag het gratis e-book aan
%d bloggers liken dit: